پس از بررسی‌های فراوان، رابرت بنچلی متوجه می‌شود که اعصابش در وضعیت بسیار بدی قرار دارد. او چنان دچار لرزش و اضطراب است که نمی‌تواند فنجانش را برای نوشیدن قهوه ثابت نگه دارد و تصور می‌کند آمدن چند لوله‌کش، یک توطئه بزرگ برای نابود کردن آرامش اوست.

رابرت بنچلی مهارت‌های مشاهده‌گری دقیق خود را روی پدرانی متمرکز می‌کند که در انتظار تولد فرزندشان هستند.

یک افسر پلیس به مخاطبان خود هشدار می‌دهد که اشیای بی‌جان می‌توانند به اندازه مجرمان انسان خطرناک باشند. او سپس چندین شیء متخلف را که به تازگی بازداشت شده‌اند نشان می‌دهد. برای مثال، بند کفش‌ها عادت ناپسندی دارند که در لحظات حساس پاره شوند. این افسر در ادامه توجه همگان را به کرکره پنجره‌ها، دمپایی‌های اتاق خواب و دیگر تهدیدها جلب می‌کند. او همچنین به منتقدانی که معتقدند باید با این اشیا به جای تنبیه، گفتگو و استدلال کرد، پاسخ می‌دهد.

بنچلی به روش منحصربه‌فرد خود شروع به دیوانه کردن همسرش می‌کند. ابتدا درست زمانی که همسرش در حال کشیدن شام است، برای شستن دست‌ها و اصلاح صورت می‌رود. سپس همسرش او را برای خرید کره به مغازه می‌فرستد و او با همه چیز برمی‌گردد، به جز کره! در نهایت، او تصمیم می‌گیرد یک قفسه کوچک روی دیوار نصب کند و این کار ساده را به یک پروژه بزرگ و پردردسر تبدیل می‌کند.